“YA­VUZ­CA”

28 Aralık 2019
0 Yorum Yapıldı Yorum Yaz
“YA­VUZ­CA”

ÇO­CUK­LA­RI­MI­ZA GE­REKLİ ÖNEMİ VERİYOR’MUYUZ?
İdris Yavuz Ga­ze­te­ci Yazar
Nes­li­mi­zin de­va­mı ve ge­le­ce­ği­mi­zin te­mi­na­tı olan ço­cuk­la­rı­mı­za ne kadar önem ve­ri­yo­ruz? Bu ko­nu­da her­kes üze­ri­ne dü­şe­ni ya­pı­yor mu? Esas sor­gu­lan­ma­sı ge­re­ken konu bu olsa gerek. Doğ­ru­su çocuk ba­şı­boş bı­ra­kı­lır­sa söz din­le­mez, kanun ta­nı­maz olur. Ne­ti­ce­de va­ta­nı­na, mil­le­ti­ne, dev­le­ti­ne, çev­re­si­ne bela ke­si­lir. “Ağaç yaş­ken eğil­me­li, çocuk kü­çük­ken eği­til­me­li­dir”
As­lın­da bizim inanç ge­le­ne­ği­miz­de “Her çocuk dün­ya­ya temiz ola­rak gelir. Son­ra­dan onun Müs­lü­man veya gayri Müs­lim ol­ma­sı­na aile­si yada çev­re­si ve­si­le olur.”
Ço­cuk­lar, an­ne­le­rin ko­ru­ma­sı al­tın­da, uzun ve yo­ru­cu bir ça­bay­la ha­ya­ta ha­zır­la­nır­lar. Her çocuk dü­şün­ce ve fikir ya­pı­sı ya­nın­da duygu ve sevgi de­ğer­le­ri­ne de sa­hip­tir.
Bugün “çocuk ıslah ev­le­rin­de” ana­sız-ba­ba­sız bü­yü­yen ço­cuk­lar­da psi­ko­lo­jik bo­zuk­luk­lar gö­rül­mek­te­dir. “Ağaç­lar su ile bes­len­me­li, ço­cuk­lar sev­giy­le, il­giy­le bü­yü­tül­me­li­dir”. Su nasıl kabın şek­li­ni alır­sa, hamur elde nasıl şe­kil­le­nir­se çocuk da iyi huy­la­rı­nı aile or­ta­mın­dan alır. Eğer an­ne-ba­ba ço­cu­ğu­na iyi örnek olur­sa o çocuk, mey­ve­li ağaç gibi ve­rim­li olur.
İçinde bu­lun­du­ğu­muz sos­yal ha­ya­tı­mız­da, sokak ço­cuk­la­rı­nın in­san­lı­ğa, çev­re­ye ver­di­ği za­rar­la­rı hep bir­lik­te gör­mek­te­yiz. Bally kok­la­yan, beyaz kul­la­nan, kap-kaç ola­yı­na ka­rı­şan, ev soyan, adam öl­dü­ren, anar­şi­ye yem olan genç­ler hep bu il­gi­siz­li­ğin ağır be­de­li­ni öde­mek­te­dir.
Aile or­ta­mın­dan uzak, eği­tim­siz, sev­gi­siz ye­ti­şen ço­cuk­la­rın bu­na­lı­ma düş­tük­le­ri­ni bi­li­yo­ruz. As­lın­da ço­cuk­la­rın sa­de­ce maddi ih­ti­yaç­la­rı­nı kar­şı­la­mak­la da on­la­rın prob­lem­le­ri çö­zül­mez. Çünkü çocuk her gör­dü­ğü­nü tak­lit eder ve her şeyi ol­du­ğu gibi alır. Bu ba­kım­dan ço­cu­ğa doğ­ru­yu, yan­lı­şı, gü­ze­li, çir­ki­ni öğ­re­tir­ken daima hoş­gö­rü­lü dav­ran­mak ge­re­kir.
Dün­ya­ca bi­li­nen ünlü bilim adamı “EİNSTEİNE” der ki, “Bu­gü­nün genç­le­ri çabuk iş gören bir ma­ki­ne gibi ye­tiş­mek­te­dir. Fakat insan asla bir ma­ki­ne ol­ma­ma­lı­dır. İnsa­nın iyi ile kö­tü­yü, güzel ile çir­ki­ni ayı­ra­cak bir ka­fa­sı ol­ma­lı­dır. Bu kafa ye­rin­de de­ğil­se onun hiç ma­ki­ne­den farkı kal­maz. Ben bu­gün­kü genç­lik­te en büyük ek­sik­li­ği bu nok­ta­da gör­mek­te­yim. Biz ço­cu­ğa başka türlü ter­bi­ye ver­me­li­yiz. Yoksa bu ço­cuk­la­rın ta­lim­li kö­pek­ler­den hiç farkı kal­ma­ya­cak­tır”. Bu söz­ler gü­nü­mü­zün ger­çe­ği­ni en güzel ifade et­mek­te­dir.
Bu da gös­te­ri­yor ki, ço­cuk­la­rın ye­tiş­me­sin­de aile­nin so­rum­lu­lu­ğu, asla tar­tı­şı­la­maz kural ola­rak önü­mü­ze kon­mak­ta­dır. Ço­cu­ğu tek ba­şı­na bil­giy­le do­nat­mak­ta yet­mez, on­la­rı etik açı­dan da tak­vi­ye et­me­li­yiz. İlimle ahlak, etle tır­nak gibi bir­bir­le­ri­ni ta­mam­la­yan un­sur­lar­dır. Eği­tim­de ah­la­ka yer ver­me­mek, in­sa­nın ken­di­si­ni inkar et­me­siy­le eş­de­ğer­dir. Edep ve ter­bi­ye­den yok­sun olan­lar in­san­lık­tan çı­kar­lar. İyilik ya­pan­lar yüce’lir­ler. Kö­tü­lük ise in­sa­nı al­çal­tır. Ço­cu­ğun ter­bi­ye­si­ne önem ver­me­yen aile­ler onu teh­li­ke­ye kendi eliy­le atmış olur­lar. Bunun za­ra­rı­nı hem ken­di­si hem de çev­re­si gö­re­cek­tir.
Bu ko­nu­da bi­len­le­rin bil­me­yen­le­re, öğ­ret­men­le­rin öğ­ren­ci­le­ri­ne ter­bi­ye ve güzel ahlak öğ­ret­me­si vic­da­ni bir görev ol­ma­lı­dır. Her ço­cu­ğun özün­de, ma­ya­sın­da iyi­li­ğe, kö­tü­lü­ğe yat­kın­lık var­dır. On­la­rı gü­zel­lik­le, hoş­gö­rüy­le dü­zelt­mek ge­re­kir. Ter­bi­ye hiç­bir zaman bas­kıy­la ya­pıl­maz. Ço­cu­ğa tatlı dille, güler yüzle yak­laş­ma­lı, ge­rek­siz yere şid­det gös­te­ril­me­me­li­dir. Çünkü aşırı baskı ço­cu­ğu is­ya­na sü­rük­ler ve evden kaç­ma­sı­na sebep olur.
Benim on ço­cu­ğum var hiç bi­ri­ni öp­mem­dim diyen sa­ha­be­ye Efen­di­miz:
“– Mer­ha­met et­me­ye­ne mer­ha­met olun­maz.”
“– Allah’tan kor­ku­nuz; ço­cuk­la­rı­nız ara­sın­da ada­let­li dav­ra­nı­nız.” bu­yur­du.
Bir ço­cu­ğun ilk eği­ti­mi aile­de baş­lar. Çünkü, okul­lar­da ço­cu­ğa bilgi öğ­re­ti­lir, ka­rak­ter ya­pı­sı, ki­şi­li­ği ise aile ta­ra­fın­dan ta­mam­la­nır.
Bilge insan İmam-ı Ga­za­li : “Daha ilk gün­den iti­ba­ren ço­cu­ğun eği­ti­mi­ne önem ve­ril­me­li­dir. Ço­cu­ğun kalbi saf bir cev­her­dir. Ve­ri­len her şeyi alır. Onun iyi bir insan ola­bil­me­si için, iyi eği­til­me­si şart­tır.“ .
Ço­cu­ğun ileri ki dö­nem­de mutlu yada mut­suz, ba­şa­rı­lı ya da ba­şa­rı­sız ol­ma­sın­da aile­den almış ol­du­ğu bu eği­tim önem­li­dir.
Ço­cuk­la­rı önce din­le­me­li, eleş­ti­ri­le­ri­niz ya­pı­cı ol­ma­lı, on­la­rın se­vinç ve üzün­tü­le­ri­ni pay­laş­ma­lı­yız.
Ço­cu­ğa anne ve baba güven tel­kin et­me­li, on­la­rın ya­nın­da baş­ka­la­rı aley­hin­de asla ko­nuş­ma­ma­lı.
Ço­cuk­lar bizim ge­le­ce­ği­miz­dir. on­la­rı iyi birer insan ola­rak ha­ya­ta ha­zır­la­ma­lı­yız. Çünkü Çocuk ter­bi­ye­si zor­dur ve aynı za­man­da sabır is­te­yen kut­sal bir gö­rev­dir.

Anahtar Kelime:
YORUMLAR Bu Yazıya Henüz Yorum Yapılmadı.. Belki İlk Yorumu Sen Yapmalısın..

SOSYAL MEDYA BİZİ TAKİP EDİN

HTML Snippets Powered By : XYZScripts.com