NECİP ADIGÜZEL
Biraz sessizlik…
Bilge şahsiyetli, yaşam tecrübeleri olanları özledik .
Bunca yaşanmışlıklardan süzülen tavsiyeleri dinleyecek,anlayacak ne kulak ne Ocakbaşı kaldı.
Hemen her alanda çözüm üretmeden konuşanlara baktıkça içimiz kararıyor.
İşin bereketi,ruhu kayboldu . Deniz ortasındaki yelkenli gibi rüzgarımızı kaybettik.
Eldekilerin değerini kaybedince anlıyoruz.
Düşünüyorum da keşke eski güzelliklerin öznesine özlem duyulsa, eski vefaya,terbiye ve asalete yani.
Oysa azalan güzellikler yarın hiç kalmayacak, çoğalan kötülükler hiç azalmayacak.
Durum onu gösteriyor!
Ömür boyu değişmeyen, durum ;
At bulduk ,meydan yok.
Meydan bulduk , at yok.
Çaresizlik ile umudun birbirine gömüldüğü karışık bir dönem.
Kurtuluş umudu akıllı, dürüst ve cesur ademlerin elinden başka diyarlara uçtu.
Olumlu kelimeler sözlükte arasıra bakılan ,olumsuzluklar ise her an karşımızda.
Bu başımıza gelenler düşmanın keskin zekasindan değil,kendi zaafiyetimizden.
Yani “Kendim ettim ,kendim buldum”hesabı.
Asıl değişmesi gereken biziz biz.
Bu gerçeği içine sindiremeyenler,bunu açık ortaya koyma cesaret ve ferasetinden uzak.
Oysa gidişat ortada.
Ortalık büyük bir anlamsız gürültü içinde.
Aklımızı kiraya vermeden övünmeyi,
dövünmeyi bırakıp,ciddi bir muhasebe yapılması gerekiyor .
Çanakkale Savaşları’na ilişkin Anadolu’nun her şehrinde, her köyünde, her evinde çok acı anılar vardır. Umutlarla birlikte yaşamlar, ocaklar sönmüştür. Öğrencileri cepheye gittiği için pek çok lise ve fakülte mezun verememiştir.
Prof. Cevdet Erdöl anlatıyor:
“1915 yılında tüm hocaların ve öğrencilerin askeri birliklere dağıtılması nedeniyle Mekteb-i Tıbbiye-i Şahane bir yıl kapalı kaldı. Birinci Dünya Savaşı boyunca toplam 765 tıp öğrencisinden 346’sı şehit düştü ve geri dönemedi. 1915 yılında Tıbbiye’ye kaydolan 1. sınıf öğrencilerinin tamamı Çanakkale’de şehit düştü ve bu nedenle de Mekteb-i Tıbbiye-i Şahane 1921 yılında hiç mezun veremedi.”
Tüm doktor ve öğrencilerin o yıl cepheye gönüllü gittiğini hatırlatıyor.
1919 yılında askere giden lise kısmı öğrencilerinden büyük çoğunluğu da şehit olmuş, yalnızca 14’ü geri dönebilmiştir.
Ruhumuzun bütün parçalarında şehitlerimizin çabaları vardır.
Bu kutlu kahramanlara selam olsun. Ruhları şâd olsun…
Bu kutsal toprakların sorumluluğunu bilen nesillerin torunları geçmişteki yokluğun kazandırdığı zaferleri , imkan bolluğunda kavrama zihniyetinden mahrum.
Netice itibariyle;
Yoksulken daha cömerttik, daha cesurduk, daha vefakardık..
Tatsız bir zamandayız.Dünyamızın fiziki haritaları problemli şekilde değişiyor.
Bu zaruriyet karşısında daha sorumlu ve daha yol /yöntem bilir bilinci içinde olmamız gerekiyor.
Günümüzde devletler kıt kaynakları paylaşamayınca çatışıyorlar, yapılan yanlışlar ortaya çıkmasın diye kendilerini bir yandan izole ederken bir yandan da giderek daha acımasız oluyorlar.
Bu gidişatın şuurunda olmalı ve körebelikten kurtulup; Uyanık olmalı ,akıllı olmalı,yürekli olmalıyız.
Biraz sessizlik.
Bir yanımız Hep Çanakkale.
Çanakkale zaferinin 107.Yılında tüm kahramanlarımızı saygı ve rahmetle anıyorum.
