Necip Adıgüzel
Geniş bir tecrübe mahsulü bir söz vardır.
“Kendine yardım edene Allah da yardım eder.”
Kendine yardım etme ruhu , insanlığın bütün gerçek gelişmişliğine yön vermiştir ve kök salmıştır.
Bu kök her fert de ruh bulduğunda ;Milli azim ve kuvvetin gerçek kaynağına ulaşılmış olunur ki; Dışarıdan gelecek tehlike/ yardım beklentisi ve içerdeki hainlik durumunun tesirleri az yada hiç olmaz.
Kendine yardımın gücü ve içerdeki özgüven bağımlılığı, külündeki varlığının değerini bilir ve yeniden herşeyi inşa edilecek hâle getirir .
Bu hükmün gereği en büyük vatanseverlik, insanların kendilerini ıslah etmeleri ve kendilerini yetiştirme,kendilerine olan güvenin tesisindeki yardım bilincinin etkin şuurunda olmaları ile elde edilir.
Kendine yardım duygusu ; Talih ve tarih değiştirir.
Bu kendine inanma ve güven ; Coğrafyamızın güzel yürekli insanlarında mevcuttur.
Öte yandan bir milletin çökmesi ise; fertlerin tembelliğiden,menfaatler ve ahlaksızlığa olan düşkünlüklerinden ileri gelmektedir.
Her ne kadar bunları yasal uyarı ile yok etmeye çalışılsa da şahsi hayat ve karakterimizi düzeltmedikçe bu gibi sosyal felaketler başka başka şekillere bürünerek tekrar filizlenecek ve meydanda olacaktır.
Tarihi geçmiş ve yaşanılan gerçekler şunu göstermiştir ki;
Bir milletin ilerlemesinde en büyük öğe;
-Fertlerin çalışkanlığı
-Ahlak düzgünlüğü
-Enerjisi
Gibi güzelliklere sahip olma gerekliğidir.
Ümitsizlik inanç ve irade zaafiyetidir…
Güzel bir insanın karakteri binlerce tesirin altında kaldığı hâlde ecdad ruhunun kendilerinde olduğunun farkında olunduğunda, kendilerine yardımın yine kendilerinden geleceğine ve kendine inanmaktan geçtiğinin ve ümitsizliğe düşmemenin önemini unutmayacaktır.
Kendine güven duygusu korkaklığı bünyesinde barındırmaz .
Korku yüreğin küçüklüğünden kaynaklanır.
İnsanların da çoğu;
“Büyük bir yürek” taşımadığı için korkar…
İşte bu sebepledir ki; insanlığın ilerlemesinde , içeride hazırlanan hiçbir kanun ne kadar mükemmel olursa olsun,bir tembeli çalışkan yapmaz,bir vatan hainini hinliğinden vazgeçirmez.
Neticede kendine yardım, insanın kendi aklı,kendi edebi ve yürekliliğini gerektirir.
Baba sözüdür hiç unutmam;
“İnsanın aklı kadar edebi, edebi kadar da ederi vardır.”
Ettiği nasihati kıssadan hisse sözler ile bitirirdi.
Ruhu şad olsun.
