Necip Adıgüzel
Bir nevi; “kor durumunda ateş” anlamına gelmektedir.
İçsel bir yangın.
Cemrenin havaya düşmesi ile havayı ısıttığına, suya düşmesi ile toprağı ve suyu ısıttığına inanılır.
Birincisi havaya (19-20 Şubat), ikincisi suya (26-27 Şubat) ve üçüncüsü de (5-6 Mart) toprağa düşer.
İLK cemre 19-20 Şubat’ta Hava ya düşüyor.
Hani baharın müjdecisi olduğuna, havayı ısıttığına inanılan o “kor ateş”.
Bir hafta sonra suya düşecek.
Ardından yine bir hafta sonra, 5 Mart’ta toprağa.
Ve inanışa göre bahar başını kaldıracak, belki karların arasından.
Kardelen gibi…
Kar içinde su gibi.
Hava içinde ne hızlı,ne yavaş ritim.
Toprak içinde ise(…) biberi acı yada tatlı kılan sır..!
Haneye, komşuya ağıtsın Cemre.
Çiçeklerin alı, ağaçların dalı, göç eden kuşlara rehber.
Yürek közümüz, doğru sözümüz, gönül gözümüz Cemre.
Zühre ‘ye Tahir, düne ahir, batıla zahirsin.
Güzel nazar,adil pazar, ömre nefes,tende muratsın Cemre.
Küresel ısınmaya inat, yere düşen herşeyi çoğaltansın.
Umuda, hayırlara, mutluluğa ,huzura, barışa sağlığa düşecek.
Buz tutmuş vicdanlara düşecek…
Zihinlerdeki zehir sarmalından arındıracak…
Düştüğün her yerde erken açar bahar dalları.
Toprağa kar düşer gibi.
Hava henüz kıştan kopmamış gibi.
Sıcaklık artık “mevsim normalleri”ne meydan okuyarak yükselip, alçalırken;
Ve ilk açan çiçekler, sessiz sitemsiz ölür gecenin ayazında.
Onlar bilmezler, mevsim normallerini kimin değiştirdiğini.
Kimin havaları bozduğunu…
Biz biliriz.
Belki artık havaya, suya, toprağa değil önce gönüllere düşmeli cemre.
Önce gönülleri ısıtmalı o kor ateş.
Ona inanılmalı.
Gönüllere, yüreğe düşen cemreye.
Ve koru yıllarca külün altında kalan soğuk yürekler, ısınmalı önce.
Bir esinti külü üflemeli.
Ki kor alevlensin, yeniden yüreklerde.
Sonra havaya, sonra suya, sonra toprağa dönmeli yüzünü, havaya, suya, toprağa sırtını dönen insan.
Belki gerçek bahar bu Cemreden sonra gelecektir.
Birbirimize merhamet etmeye.
Cemre, merhametin, merhamet, sevginin,sevgi, adaletin doğumudur.
Biliyorum inanmakla, gönül vermekle doğrulur, eğrilen kalplerimiz.
