CANBAZ

Necip Adıgüzel

Sa­ğı-so­lu yok azi­zim.
“Ka­ran­lık­ta kavga olmaz…”
Bu mil­le­te, bu mem­le­ke­te , bu top­rak­la­ra ve bu şeh­rin in­san­la­rı­na, bu DEV­LE­TE ye­rel­de/ge­nel­de her kim iha­net edi­yor, yan­lış ya­pı­yor­sa; Allah bin türlü be­la­sı­nı ver­sin.
Si­ya­set pa­za­rı­nın alı­cı­la­rı ve sa­tı­cı­la­rı…
Hiç­bir zaman de­ğiş­me­di de­ğiş­me­yecek.
Ne­ti­ce­de biraz olsun ge­rek­siz ve tek­rar­la­nan ko­nuş­ma­lar­dan uzak­la­şıp,şöyle bir ar­ka­nı­za yas­la­nın, ça­yı­nı­zı, kah­ve­ni­zi yu­dum­lar­ken, bu­lun­du­ğu­nuz şe­hir­de, ha­ne­miz­de, so­ka­ğı­mız­da dönen do­lap­la­rı, kıs­sa­dan hisse ile alın­tı bir can­baz­lık hi­ka­ye­si­ne bı­ra­ka­lım.
He­pi­ni­zin bil­di­ği gibi CAM­BA­ZIN de­ği­şik an­lam­la­rı var­dır. At üs­tün­de, tel üs­tün­de gös­te­ri ya­pan­la­ra da hay­van pa­zar­la­rın­da­ki pa­zar­lık­çı­la­ra da cam­baz denir.

Cam­ba­zın biri, eşe­ği­ni yu­la­rın­dan çekip pa­za­ra gel­miş, başka bir cam­baz ya­naş­mış:
”Kaça bu eşek?”
”Bin lira!”
”Aldım gitti, ver elini he­lal­le­şe­lim!”
Bir­kaç kişi alı­cı­nın ku­la­ğı­na fı­sıl­da­mış:
”Yahu gör­mü­yor musun? bu eşek topal, onun için ucuza ve­ri­yor”
Alıcı cevap verir;
”O eşek topal değil, tır­na­ğı­nın ara­sı­na taş kaç­mış, topal sanıp ucuza elden çı­kar­ma­ğa ba­kı­yor!”
Eşeği sa­ta­na koş­muş­lar:
”Yahu eşek topal de­ğil­miş, tır­na­ğı­na taş kaç­mış!”
Sa­tı­cı gül­müş:
”Eşek topal ol­ma­sı­na topal da, öyle san­sın­lar diye taşı tır­na­ğı­na ben koy­dum!”
Alı­cı­ya koş­muş­lar:
”Yahu bu eşek ger­çek­ten to­pal­mış, taşı o koy­muş. Seni de kan­dır­dı, pa­ra­yı aldı!”
Alıcı dö­vün­me­ğe baş­la­mış:
”Vay na­mus­suz; eğer ver­di­ğim para sahte ol­ma­say­dı, beni ka­zık­la­ya­cak­tı!” Si­ya­si ha­ya­tı­mız böyle bir keş­me­keş içe­ri­sin­de.
Be­lir­siz ve gü­ven­siz. Söz fark­lı, niyet dü­şün­ce fark­lı, eylem fark­lı.
Her­kes kendi açı­sın­dan ba­kı­yor olay­la­ra. Her­kes için sa­de­ce kendi söy­le­dik­le­ri doğru.
Yani kimse yo­ğur­dum ekşi de­mi­yor.
Mo­dern put­çu­luk oy­nu­yor in­san­lar.
Bu cenah adeta ka­zan­mak için her şey mübah an­la­yı­şı­na ki­lit­len­miş. Yeter ki ka­za­na­lım.
Ki­min­le nasıl olur­sa olsun.
Hal­bu­ki bizim cam­baz si­ya­set­çi­ye değil, va­tan­daş gibi dü­şü­ne­bi­len ve his­se­de­bi­len si­ya­set­çi­le­re ih­ti­ya­cı­mız var.
Her­ke­sin si­ya­si du­ru­şu­na bir şey di­ye­me­yiz el­bet­te.
Yal­nız cam­baz­lı­ğa da sus­mak bize göre değil.. Se­çi­me bir kala, cam­baz­lar­da çıksa sa­ha­ya, tak­la­cı gü­ver­cin­ler gibi kırk takla da at­sa­lar can­baz­lık­la­rı ile ancak ken­di­le­ri­ni al­da­tır­lar.
Bu tür si­ya­set­çi­le­rin me­la­net­le­ri ken­di­le­ri­ne olsun.
Bu sa­at­ten sonra hasbi olan, ken­di­ne kal­ben do­ku­nan, acı­sı­na mer­hem olan, dava ve mü­ca­de­le adam­la­rı­na ih­ti­ya­cı­mız ol­du­ğu­nun far­kın­da bu va­tan­daş…
Bu ne­den­le her se­çim­den önce olu­şan kay­naş­ma­la­ra, ka­yık­çı kav­ga­la­rı­na ben uzak­tan ba­kı­yo­rum.
Şaş­mı­yo­rum çünkü po­li­ti­ka sar­hoş­lu­ğu­na ben de ka­pıl­mış­tım yarım asır kadar önce.Sa­ğı-So­lu yok bu işin Azi­zim.