Ali Aydemir
Mucur’un küçük köylerinden birisi de YENİKÖY’dür. Yeniköy’ün eski ismi, Çömelek olarak da bilinirdi.
Yıllar önce Çömelek’te nişanlı olan Kadir isimli bir genç, nişanlısı ile sözleşmiş, gece gelin kıza gitmeyi kafaya koymuş. Eskiden düğün olana kadar genç sözlülerin bir araya gelmeleri, buluşmaları hoş karşılanmazdı. Onlarda gündüz sözleşir, gece kaçak olarak buluşurlardı.
Kadir gelin kıza gidecek ama bir taraftan da kız evindeki büyük çoban köpeğinden korkuyor. Yanına arkadaşlık etsin, bana gözcülük yapsın diye Doğan GÜNGÖR’Ü çağırır.
Doğan GÜNGÖR, benim bacanağım olur. Halen Almanya’da işçi olarak çalışmakta ve emekliliğini beklemektedir.
Doğan’la Nurettin, gece karanlığında kız evine yaklaşırlar.Nurettin, nişanlısına haber vermek için pencereye küçük taşlar atar ve geldiğini haber verir.
Kızın annesinin de bu buluşmadan haberi olduğundan o da tetikte beklemektedir.
Bu ara kapıdaki Çomar havlamaya başlar. Nurettin evin öbür tarafından nişanlısı ile buluşmaya giderken Doğan da köpeğin gelip gelmediğini kontrol için kümesin arkasından kafasını uzatıp uzatıp geriye çekmekteymiş. Kızın anası sessizce dışarı çıkar. Damadın geleceğini bildiği için kümesin arkasında hafif karanlıkta kafasını bir uzatıp bir çeken bacanak Doğan’ı seçemez. Kümese doğru yürür ve kısık bir sesle ; “Nurettin, yavrum sen misin? Eşşanen (Eşekle) niye geldin?” demesi üzerine, bacanağın kümesin duvarına yaslanması, güleceğini ve kızacağını kestiremez. Yavaşça oradan uzaklaşır.
Sonradan Nurettin’i bulan Doğan, fırçayı basar: “Oğlum, sayende kaynanan bizi eşeğe benzetti, sayende eşekte olduk.” der. Sözlerine Nurettin’in kahkahası, unutulmaz anılardan biri olarak geçmişte kalmıştır.
