“KİME KİN ETTİN DE GİYDİN ALLARI
YAKIN İKEN UZAK ETTİN YOLLARI
MİHNET İLE YETİRDİĞİM GÜLLERİ
VARDIN GİTTİN BİR SOYSUZA YOLDURDUN…”
Bu yazıya Hacı Taşan’ın içten bir dörtlüğüyle başlamak istiyorum. İyi ki türkülerimiz var;
çünkü birçok güzellik yılkı atları gibi kaybolup gitti.
Ahde vefa unutuldu, sevgi ve samimiyet azaldı.
