Bu yazıyı yazmamın bir nedeni var. Son günlerde medyada minik sahipsiz dostlarımızla ilgili okuduğum, izlediğim, duyduğum her şey kalbimde ağır bir yük bıraktı. Sosyal medyada dolaşan haberler, paylaşılan görüntüler ve sessizce yok sayılan canlar içimde derin bir sızıya dönüştü. Susarsam, görmezden gelirsem, o küçücük hayatlara bir kez daha haksızlık yapmış gibi hissedeceğimi biliyorum. Bu yüzden bu satırlar bir isyan değil; bir kalp çağrısıdır.
