Şehrimi senin sessizliğin ele geçirmiş ey sevgili…
Şehrin sessizliği yüreğime çökmüş, ele geçirmiş. En çok bu sessizliğini seviyorum. Bir bahar günü kahverenginin hüznüne sürüklenmiş gözlerinin mahzun bakışları sinmiş doğanın canlanışına. Sen uzaklardasın ve gözlerinin rengini bana gönderip sessizliğime umut oluyorsun. En çokta senin düşünü kuruyorum. Günahsız, ıstırap sız bir düş. Sahi ne oldu o yalın, çıplak düşlerimize… Uzun zamandır düşlerden uzak düştük. Azap veren, yıkan dünyanın gerçeklerinin bizi ele geçirdiği yıllar öncesinin düşlerine. O kadar çok kabuğumuza çekilip, dünyanın anlamsız, yorucu, yıpratıcı meselelerine daldık ki!
