8 Ocak 2019
0 Yorum Yapıldı Yorum Yaz
300 defa okundu.

Yazımız konusunun iyi anlaşılması için geçen haftaki yazımızdan alıntı yaparak başlamak istiyorum.

Kırşehir Türk Ocağı, her Cuma günleri çeşitli konularda kültür konferansları düzenliyor. 2018 Mayıs ayında Doğu Türkistan konulu konferansa konuşmacı olarak bu konuda uzman Recep Kanalga’nın yanı sıra ismini hatırlayamadığım Erciyes Üniversitesinden bir hoca da katıldı. Bu konferansa bende dinleyici olarak katıldım. Konuşmacıların Doğu Türkistan’daki Uygur Türklerine yapılan Çin mezalimlerini anlattıkça, diğer dinleyiciler gibi ben de çok duygulandım. Konuşmacıların bu anlattıklarını kaleme alıp siz okuyucuların bilgisine sunmak istedim. Araya seçim ve diğer güncel konular girince bu konuda yazmayı unuttum. Ancak Yeniçağ Gazetesinin 06 Kasım 2018’de Batuhan Çolak’ın Türk Ocakları Genel Merkezi tarafından düzenlenen “Doğu Türkistan’da insan hakları” başlıklı panel hakkında yazdıklarını okuyunca bu konuda sizleri bilgilendirmek farz oldu.

Konferansta bizlere dağıtılan kitapçıkta Mehmet Kasım Cantürk’ün 1961 yılında Doğu Türkistan’dan Türkiye’ye yapılan çileli göçünün bir kısmını geçen hafta yazmıştık. Bugünde o çileli göçün devamını kaldığımız yerden yazmaya devam edelim.

Mehmet Kasım, Doğu Türkistan’da imamlık yaparken Afganistan’a geldikten sonra saatçilik mesleğini öğrenmiş ve daha sonra kendisi saatçi dükkânı açmıştır. Bir taraftan geçim sıkıntısı ile hayatına devam ederken, diğer taraftan vatanından haber almak için çalışmıştır.

Doğu Türkistan için bir şey yapamamanın verdiği sıkıntı içinde bir gün saatçi dükkanını kapatarak  Kabil’deki Birleşmiş Milletler UNESCO teşkilatına ait olan bir kütüphaneye giderek oradaki Arapça Farsça eserleri araştırmaya başlamıştır. Buraya gelmesindeki amacı, acaba vatanına yardımcı olacak  bir şeyler yapabilir miyim duygusuyladır. Burada edindiği bilgilerle Kabil’de yayınlanmakta olan Enes  Gazetesinde yayınlanması için Doğu Türkistan’dan hicret etmeleri sebepleri hakkında bir makale kaleme almıştır. Doğu Türkistan’daki Çin zulmünü Kabil’deki basın organlarına anlatmaya ve uluslar arası kamuoyunun bu konuda bilgilendirmeye karar vermiştir. Bunun için de Kabil’deki Enes Gazetesine Farsça makaleler götürmüştür. Kabil Radyosundan konuşma hakkı verilmesini istemiştir. Her iki kuruluşta, bu taleplerine olumsuz cevap vermişlerdir. Bunun üzerine bir dilekçe yazarak  Ulaştırma ve Basın Bakanlığına başvurmuştur.

Mehmet Kasım’ın dilekçesi İçişleri Bakanlığına havale edilmiştir. İçişleri Bakanı Mehmet Kasım’ı Makama çağırarak ona hitaben “ Afganistan küçük bir Devlet. Biz Çin ve Rusya’yı karşımıza alamayız. Bu işlerinizi Türkiye’de gerçekleştirebilirsiniz”  diyerek makamından çıkarmıştır. Bu arada Kabil deki Çin Büyük elçisi, Buradaki Doğu Türkistanlı muhacirleri Çin’e geri iade edilmesini resmen istemiştir. Buna Afganistan Meclisi de onay vermiştir.

Bu meclis kararını öğrenen Mehmet Kasım, Pakistanlı  Prof. Dr. Habibullah Han’ın evine gitmiştir. Habibullah, Kabil UNESCO başkanlığına hitaben İngilizce bir dilekçe yazar. Mehmet Kasım, UNESCO başkanına dilekçeyi verir. Başkan dilekçeyi okuduktan sonra “ burası küçük bir müessese, bu mesele Afganistan’ın iç meselesidir. Biz devletin içişlerine karışamayız” diyerek dilekçeyi iade eder.

Mehmet Kasım ve arkadaşları, UNESCO  binasında buruk bir şekilde ayrılırken tam karşılarında “Turkish Embassy” yazılı bir levha görürler. Hemen karşı kaldırıma geçerek  orada üzerinde Türkçe olarak yazılmış Türkiye Cumhuriyeti Kabil Büyükelçiliği yazılı levhayı tekrar tekrar okurlar. Ondan sonra sefarete girmeye karar verirler. Burada daha sonra adının Kaya Toperi olduğunu öğrendikleri kabil Büyükelçiliği Genel Sekreteri ile görüşürler.

Mehmet Kasım ve arkadaşları Afganistan Türk Elçiliği Genel Sekreteri Kaya Toperi, kendilerine ne istediklerini ve niçin geldiklerini sorar. Bunun  üzerine Mehmet Kasım, Bizler, Doğu Türkistan’dan Pamir üzerinden 1961  Haziran ayında Afganistan’a geçerek Bedahşan’a geldik. Haziran ayından Eylül’e kadar dört kafile halinde gelip Bedahşan’a yerleştik. Ertesi sene  Afganistan makamları 24 ailenin Çin’e iade edileceği yönünde meclis kararı alınca Afgan makamları da bunun üzerine Gazne, Kandahar ve Mezarı  Şerife giderek buraya yerleşen Doğu Türkistanlı 24 aileyi toplayıp Bedahşan’ın  Hırka-i Şerif adlı yerinin avlusunda topladılar. Alınan karara göre de bu ailelerin 20 Eylül 1962’de Çin makamlarına teslim edilmesi kararı verilmiştir. Bu ailelerin feryat ve figanlarından ıstırap duyduğumuz için Bedahşan Valisi ile görüştük. Bedahşan Valisi ise bu konuda bize hudut komutanım yardımcı olabileceğini söyleyince bizlerde Hudut komutanı  ile  görüşüp  bu 24 ailenin Çin’e iade edilmemesini istedik. Hudut komutanına  eğer bizim bu topraklardan ihracımız gerekiyorsa siz bizleri kuşuna dizin, kanımız helal olsun. Siz sanmayın ki bu gönderilen ailler hayatlarına devam edecek. Muhafızların gözü önünde Çinliler kurşuna dizer dedik. Komutan da anlattıklarımız karşısında gözleri yaşardı. Yaverin alıp 24 ailenin bulunduğu yere  gelerek ailelerin durumlarını bizzat gördü.  Bu manzaranın karşısında komutan ağlayarak muhafızların kışlalara gitmesini söyledi. Kabil’e telgraf çekerek ikinci bir emri bekleyeceğini söyledi. Böylece bu tehlikeyi geçici olarak atlatmış olduk. 24 Aileyi evlere yerleştirdik. Şimdi gene 1961 Haziran’ından 1961 Eylül sonuna kadar Afganistan hudutlarından geçen ne kadar nüfus varsa hepsinin tekrar iadesi söz konusu oluyor. Bu anlatıları dinleyen Kaya Toperi, “ Afgan topraklarına Pamir Yaylasından geçtiğiniz gün ve saatten haberimiz var. Kabil ve diğer vilayet ve kazalarda kaç aile  ve nüfus olduğundan da haberimiz var. Şu ana kadar gelip de derdini anlatmadı. Biz elçilik olarak Katağan, Aybek, Mezar-ı Şerif ve Gazne civarındaki ve yaylalardaki Türklerin çadırlarına gittik. Onlarla konuştuk. Günlerce misafir olduk. Sizler daha yeni geliyorsunuz.” Demiştir. Daha sonra  Mehmet Kasım ve Arkadaşlarını, elçilik binasına buyur etmiştir. Genel Sekreter, odasında bunlara çay ikram etmiştir. Genel Sekreter , elçiye haber vermek için bizzat kendisi ayrılarak elçinin yanına gitmiştir.

Mehmet Kasım’ın Türkiye’ye çileli göçünü yazmaya haftaya devam edeceğim.  Doğu Türkistan’daki mezalimi iyi anlayabilmeniz için  her hafta yazımıza,   Yeniçağ Gazetesinin 6 Kasım 2018 tarihinde Batuhan Çolak imzası ile çıkan yazısını ekleyeceğim.

Geçtiğimiz Cumartesi günü Ankara Millî Kütüphane’de bir panel vardı. Türk Ocakları Genel Merkezi tarafından düzenlenen “Doğu Türkistan’da insan hakları” başlıklı panelde anlatılanlar tarihî öneme sahip.

AA, DHA ve İHA gibi haber ajansları konuyu görmezden geldi.

Etkinlikle ilgili tek haberi Kırım Haber Ajansı’nda (QHA) bulabildim.

Panelin ilk konuşmacısı bir turizmci… Adı Ömürbek Bekali… Doğu Türkistan’daki Çin kampından “Özbekistan vatandaşı” olduğu için çıkabiliyor. Anlattıkları korkunç.

Bekali, kampta yaşadıklarına dikkat çekebilmek için kürsüye elleri ve ayakları zincirlenmiş olarak çıkıyor ve şunları anlatıyor:

“Ben bir turizmciyim. Bir Doğu Türkistanlıyım. Kazak vatandaşıyım. Dedemi görmek için gittiğim Şark-ı Türkistan’da 8 ay tutuklu kaldım. Kazakistan vatandaşı olduğum halde kamplara alındım. Orada Türk olmanız, Müslüman olmanız tutuklanmanız için yeterlidir. Ben bugün Şark-ı Türkistan’daki 30 milyon Uygur Türkünün durumunu, yaşadığı zulmü anlatmak için geldim, bunun için çok gururluyum.

Kamplarda bize, ‘Siz Suriye’deki teröristlere yardım ediyorsunuz terörü buraya da taşıyacaksınız’ diye aşağılıyorlardı. Bir öğün yemek için, Çin liderlerini, devlet başkanını, komünist parti başkanlarını metheden şarkılar söylemeniz gerekiyordu. Buraya zincirlerle çıktım çünkü kampa ilk geleni bu şekilde tutuyorlar. Hiçbir yere gidemiyorsunuz tüm ihtiyaçlarınızı orada gidermek zorundasınız. Yerinize yeni biri gelene kadar. Böyle bir zulüm ve baskı var. Çin, yakın zamana kadar varlığını bile inkâr ettiği kampları dünyaya “eğitim kampları” olarak göstermeye çalışıyor. Orası eğitim kampı falan değil! Benim eğitime ihtiyacım mı var? Ailemde kamplara alınan akademisyenler, eğitimciler var bunların eğitime ihtiyacı olabilir mi? O kamplardan ben Kazakistan vatandaşı olduğum için çıkabildim. Başka türlü çıkma ihtimaliniz yok. Ancak ölünüz çıkar. Nitekim geçen ay (18 Eylül’de) kampta olan babamın ölüm haberini aldım. Bu haberi de kardeşim Doğu Türkistan’dan kendini tehlikeye atarak bana iletti. Muhtemelen bu haberi verdiği için onu da kampa aldılar. Zulüm bu seviyede.

Ben bir Hun evladı ve Türk soylu biri olarak, oradaki kardeşlerimin halini dünyaya anlatmayı kendime bir vazife olarak görüyorum. Ömrümün sonuna kadar, Şarki Türkistan’ın bağımsızlığı için mücadele vereceğim. Doğu Türkistan’da Türk, Türkiye dediğiniz zaman oradaki insanlar için akan sular durur. Türkiye’yi çok severler. Ancak Türkiye’nin bizim yaşadığımız duruma tepki vermemesi bizi çok üzüyor. Son olarak, bize Türk diyorlar. Böyle doğduk böyle öleceğiz.”

İşte Doğu Türkistan’daki yaşananların kısa bir özeti…

Türk oldukları için uğramadıkları işkence kalmayan milyonlarca insan.

Daha ne kadar susabiliriz, daha ne kadar duyarsız kalabiliriz? Soydaşlarını unutan bir millet, geleceğine nasıl umutla bakabilir? Hepsinden de ötesi soydaşını unutan bir millet, ümmetini nasıl kurtaracak?

Düzeltme: 03 Ocak 2019 günü Burhan GÜNGÖR imzası ile yayımlanan “Unutturulmak İstenen Doğu Türkistan” konulu yazıma ek olarak Yeniçağ Gazetesinde 22 Aralık 2018 tarihinde Sadi Somuncuoğlu’nun “Doğu Türkistan Kimin Yurdu” yazısı okuyucularımı bilgilendirmek maksadı ile yazıma ek olarak alınmıştı.  Sayın Somuncuoğlu’nun yazısında adı geçen “Türk Çin Derneği” başkan yardımcısı sayın Mustafa Karslı’nın açıklamasına atıfta bulunulmuştu. Ancak sayın Mustafa Karslı, gazetemizi arayarak böyle bir açıklamam olmamıştır beyanında bulunmuştur. 03 Ocak 2019 Tarihinde yayımlanan “Unutturulmak İstenen Doğu Türkistan” yazısına ek olarak alınan sayın Sadi Somuncuoğlu’na ait “Doğu Türkistan Kimin Yurdu” konulu makalesindeki açıklamanın “Türk Çin Derneği” başkan yardımcısı sayın Mustafa Karslı’ya ait olmadığını telefon konuşması beyanı doğrultusunda düzeltir kendisinden özür dileriz.

YORUMLAR Bu Yazıya Henüz Yorum Yapılmadı.. Belki İlk Yorumu Sen Yapmalısın..

SOSYAL MEDYA BİZİ TAKİP EDİN